Een Bonteboks Avontuur

Soms ben ik niet zo technisch... uit het navolgende relaas mag dat blijken.
Vaak ben ik wel enorm inventief, ook dat mag uit het navolgende relaas blijken.

Nieuwsgierig?
Mooi zo, verder lezen dan!

Het was een mooie, wederom warme dag in Bontebok. Aan de Zeeuwse kust vernikkelden de Duitse en anderszins toeristen in het gure, regenachtige weer - maar wij verwelkomden de zoveelste tropische dag op rij.
Heel leuk allemaal - behalve voor de kikkers en overige waterbewoners in de vijver van Peter en Aleida. Het was zo klaar als een klontje: de pomp moest weer aan om de waterstand acceptabel te houden voor onze kleine groene vriendjes.
Kaat toog dus naar de schuur, en draaide geroutineerd de hendel van de watertoevoer open.
"Blub", zei de pompinstallatie.
Voor de zekerheid wachtte ik nog even, maar nee: meer dan die ene, wat zieltogend klinkende blub was de pomp niet van plan voort te brengen...
Wat nu? De waterstand begon het niveau van alarmfase rood al te naderen - langer uitstel zou kikkermoord betekenen! En dat kan een ware dierenvriend als ik (had ik overigens al verteld dat ik laatst een compleet rattennest heb uitgemoord?) natuurlijk niet over haar hartje verkrijgen.

Dus de inventieve hersencellen maar aangesproken: ik spotte een tuinslang van minstens 800 meter, en wist een buitenkraantje naast de tuindeuren. Dan maar op die manier! Wat duurder in waterverbruik, maar het was nu eenmaal weekend en dat betekende vast dat Technische Meneren die de pomp zouden kunnen repareren met een pilsje binnen handbereik van het lekkere weer aan het genieten waren en dus niet zouden willen komen - ergo: dit was de enige manier om de kikkerstand voor uitdroging te behoeden.
Met enige moeite (al 44, he) legde ik de tuinslangconstructie aan, en tevreden met mijn briljante inval opende ik de kraan. Gelukkig, die werkte! Eerst maar even laten begaan, en maandag een pomptechneut bellen.

Net wilde ik weggaan, toen de tuinman aangereden kwam. Met het onafscheidelijke shagje aan zijn onderlip gekleefd zou hij net op z'n zitmaaier kruipen, toen ik hem aansprak: "kijk je wel uit met maaien, want ik heb een tuinslang uitgelegd, dwars over het grasveld."
Enigszins daas keek hij me aan, en antwoordde: "Peter hep 'n grondwaterpomp."
"Jaha," zei ik, een pietsje ongeduldig, "dat weet ik, maar die is kapot."
"Zal ik er effe naar zien?" repliceerde hij in onnavolgbaar Fries.
"Ga je gang," zei ik grootmoedig, en samen togen we naar de schuur. Alwaar hij meteen het lichtknopje probeerde.
"Da's toch helemaal niet nodig man," zei ik, mijn spreekwoordelijke geduld een klein beetje verliezend, "'t is licht zat."
"Jawel," knikte hij onverstoorbaar, "maar 't licht doet 't ook niet. Volgens mij is de stroom eraf."
Ik moet hem met open mond en met een zwaar debiele blik in de ogen aangekeken hebben - de stroom er af... Daar had ik nog niet aan gedacht! En we hadden een paar nachten geleden wel fiks onweer gehad, dus 't zou zomaar kunnen dat...
Ik vloog naar huis, en haalde de voordeursleutel van nummer 11. Een blik in de meterkast was voldoende: ja hoor: tuinman had helemaal gelijk, een van de aardlekschakelaars had pauze genomen...

Tja, toen was de zaak vlot gefikst. Althans, wat de inwerkingstelling van de pomp betrof. Het weer oprollen van die vermaledijde tuinslang nam meer tijd en sterk hernia-gerelateerde moeite in beslag...

Kaat (a.k.a. The Frog Queen)

Rustpunt Bontebok

Bontebok is nog steeds een rustpunt in een verder hectisch leven. Het weer is nog steeds geweldig. Max is de afgelopen 3 dagen op hemofilie kamp geweest. Hij had er de minste moeite mee om 2 nachten zonder ons door te brengen. Ik denk dat wij er meer aan moesten wennen. Uiteraard kent hij dokters en vepleegkundigen uit Groningen die hem behandelen.

Mijn werk is nog steeds een TGV. Dit werk houdt je bezig van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Ook dringt het door tot het rustige Bontebok. Via e-mail, SMS en telefoon. Het wordt erg spannend met de selectie van partijen die bij het TV kanaal betrokken zullen worden. Alles wordt uit de kast gehaald om de bovenliggende partij te worden. Ik ga er vanuit dat alle partijen binnen nu en twee weken zijn geselekteerd en dan gaat de hectiek iets minder worden.

We hebben onze vakantie geboekt naar Noorwegen. Via de link op deze website is nu ook het Noorwegen blog te bereiken. Ik ga er vanuit dat ik dit keer wel mee kan. Ik hoop dat het jullie goed gaat in het verre oosten. We zijn vast al een beetje aan het kijken hoe we het moeten regelen. Eindbestemming is Nieuw Zeeland en daar ga je niet voor 2 weken naar toe met de Kerst. Max is leerplichtig, dus we moeten hiervoor aparte toestemming krijgen. Misschien kunnen we melden dat Max naar een hemofilie kamp in Nieuw Zeeland moet.......

Eindelijk!!!

Na jaren van gezeur heb ik het dan eindelijk voor elkaar: Jan heeft mij (met het mes op de keel, maar dat is een detail) bekend hoe ik ook berichten kan posten op dit blog.
't Zou gaddarrie tijd worden!
Aangezien ik ben aangesteld als vijverbewaker doe ik u hierbij de stand van zaken aangaande de natte plekken in de tuin toekomen: volgens de laatste schattingen zitten er 6 miljoen kikkers in de vijver. Althans: aan het geluid dat ze produceren te oordelen moet dat aantal wel ongeveer kloppen. Het is ongewoon mooi weer voor de tijd van het jaar, en het heeft in het weekend weliswaar wat geregend maar meer dan 3 mm is er niet gevallen dus er moet regelmatig bijgepompt worden. U hoort mij niet klagen: van mij mag het de hele zomer zo blijven. Af en toe een buitje, vooruit, maar dan wel 's nachts, aub.

Max mag overmorgen voor het eerst op zomerkamp met de hemofilieclub. Hij kijkt er ongelofelijk naar uit. Toen ik hem van de uitnodiging vertelde, en uitlegde dat hij dan drie dagen van huis is keek hij wat benauwd en vroeg: "blijven jullie daar dan ook slapen?" "Nee, kerel," zeiden wij meelevend, "papa's en mama's mogen niet mee op dit kamp. " Zijn gezicht klaarde op, en hij riep monter: "O, maar DAN wil ik wel!!"
Je zou zo'n joch toch?
Oja, vanavond, toen ik hem naar bed bracht, vroeg hij zich tobberig af of jullie het wel naar je zin hadden in ... Marokko!
Groeten, Kaat

De Generaal

De Generaal liet zich eindelijk forgraferen. Hij vond de camera erg interessant. Weekend vermoeid afgesloten. Kaat had een lichte buikgriep en heeft veel geslapen. Weer teveel gewerkt. Het is nu maandagavond en ik ga op de bank liggen. Hoe zou het in Hong Kong zijn.

Ontdekkingsreis

Ik post dit bericht eigenlijk alleen maar omdat ik alle functionaliteiten van deze Weblog probeer te ontdekken. Ik besef me dat we nog geen goede foto hebben van de Generaal. Kortom er staat nog wat te doen dit weekend.

Meivakantie voorbij

De meivakantie is weer voorbij. Dat is vooral te merken aan de eindeloze files naar de Randstad. Het maakt niet meer uit hoe laat je van huis gaat. Het wordt altijd aansluiten. Gelukkig betekent mijn werk voor de Eredivisie dat ik veel telefooncontact in de auto kan afwikkelen. Het opzetten van een voetbalkanaal is net een rollercoaster. Je stapt in en je kan niet meer vertragen. Het loopt door van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. En dan te bedenken dat dit voor tientallen mensen geldt. Niet alleen de Eredivisie maar ook de mensen van Endemol (partner van de Eredivisie), reclamebureau, mediabureau, productiebedrijven, faciltaire bedrijven en ga zo maar door. 1 Augustus moet alles klaar zijn, althans dan gaan de live testen van start en op 30 augustus begint het circus echt. Ik zie dus niet zoveel van Bontebok en ook de lente gaat deels aan mij voorbij. Gelukkig is het van mijn thuiswerkplek maar drie stappen naar de tuin, met de vogels en kinderen die plezier maken. De "Generaal" laat zich regelmatig zien. Het is nu zaterdagmorgen. Ik zit met koptelefoon op te luisteren naar Blood Red Shoes. Mijn geluidsinstallatie van mijn PC is kapot helaas. Max en Kaat zijn naar de scouting. Het is wat druilerig buiten.